Supermish

Yung tipong halo-halo na yung nararamdaman mo sa mga bagay-bagay na nangyayare sa paligid mo. Hindi ko ma-idetalye ng maayos pero soon, I can share it with the whole world.

Basta lahat ata ng emosyon nararamdaman ko ngayon, pwera lang ang lungkot at takot. Nandun ang kaba, pero more than kaba, nandun ang excitement.

Ganito pala ang pakiramdam ng tumatanda, nang paghahanda para sa hinaharap, para sa buhay na hinahanda ng Diyos para sayo. Dati medyo malabo pa ang lahat. Pero ngayon, every aspect, every angle, every single detail has been telling us what is really in store for the both of us. Ang galing na na-di-discern ko what God wants to tell us. Nung Sunday pa kami iyak ng iyak, na parang mga bata, dahil sa mga ipinapahiwatig samin ni Lord. This may sound weird to many, pero totoo! More than being weird, it’s really magical!

Grabe!!! Nawawala ako sa sasabihin ko talaga. Ang alam ko lang ngayon, gusto kong sumigaw sa sobrang halo-halo ng nararamdaman ko. Gusto kong umiyak! Happy tears! Gusto kong tumakbo papunta sa isang lugar na tahimik at umiyak sa Kanya, magpasalamat at humingi ng gabay.

Haaaaaaaaay.Sorry ang sabaw ng post ko!

Enough said. But I’ll be back. Naman :)

I just hope, people would realize the same things they want me to realize.

Patas sana ang laban. Patas sana ang treatment.

Sabi nga nila, malalaman mo lang ang halaga ng isang bagay, kapag wala na ito.

Kaya aalis ako. Para malaman nilang nasaktan ako. At malay mo, malaman nila na mahalaga ako. Mahalaga din naman sila. Di lang siguro nila naramdaman kasi d din ako marunong magparamdam. Ako talaga may mali. Tooogsh.

O sya. Wala lang talaga akong makausap. Gusto ko lang ilabas ;)

Mukang batang isip. Bata pa ako e. ;)

Sorry na sa drama. Ganito talaga ako :)